Stille crisis 1

Besef dringt langzaam door. Ik zat minstens 8 jaar in een ernstige crisis.
Had alleen een passieve doodswens en niet suïcidaal.

Hoewel ik me overal meldde voor hulp, kreeg ik die niet.
Ik zag er niet uit alsof ik in crises was.
Zo gewend om alles te verdragen, dat ik niet kon instorten.
Ik zei het wel, ik werd niet gehoord.
Ook niet door mezelf, want ik was niet op de hoogte van de terminologie en de definities in de GGZ.

Tot ik wist uit te brengen, dat mijn lijdensdruk voortdurend 9 was.
Toen drong er iets door......
Crisis zonder suicidaliteit bestaat ook, de stille crisis wil ook gezien worden.

Laat suicidaliteit niet het criterium zijn, bij crisisdiensten, 113 online, etc.
Als deze crisissen niet gezien worden, en er geen onmiddellijke en adekwate hulp wordt gegeven aan mensen met ' slechts ' een passieve doodswens, wordt de kans op onverwachte suïcide groter.
Ik heb alleen een passieve doodswens, maar ik maak me zorgen over een mogelijke ommeslag hierin. Geen idee.
Gelukkig is er nu een fijne psychiater die me hoort en me heel serieus neemt.
Er is dus een beetje hoop. Mijn passieve doodswens verdwijnt vrijwel meteen!

En tegelijk besef ik hoelang ik heb moeten volhouden en verdragen.
Dat is echt te lang geweest.

@aavdoever