Onoplosbaar

Onoplosbaar

 

Gisteren berichten van eenzaamheid.
Vandaag berichten van een kudde olifanten die langsgaat bij de ME-ers die hun niet eenzame kerst vierden. En nu dus veel zieker zijn van het fijn hebben met geliefden.

En zie hier de val waarin mensen met ME gevangen zitten.
Door het vaak jaren tot decennia ziek-zijn verdwijnt de natuurlijke kringloop van het bouwen aan een sociaal netwerk: vrienden verdwijnen ...en er is geen energie om bezigheden buitenshuis te doen waarbij je dan nieuwe mensen kunt ontmoeten.
Alleen heel trouwe vriendschappen overleven en vaak zijn die er niet.
Dan blijft je familie en/of je eigen gezin over voor live kontakt.
Als die er niet (meer) zijn of als er daar grote problemen zijn, dan ontstaat er een daadwerkelijk tekort aan menselijk kontakt en warmte.
Ik weet niet meer of voldoende menselijk kontakt valt onder de eerste levensbehoeftes, psychologisch gezien, ik denk het eigenlijk wel.
En soms is er nog wel wat familie en vrienden, maar overheerst het ziek-zijn zo, dat kontakt te vermoeiend is: het kost meer dan het geeft.
Hoe erg kun je in de val zitten?

Het gaat om een vrijwel of helemaal onoplosbaar probleem.
En onoplosbaarheid is not done in deze maatschappij en niet alleen daar: medemensen verdragen onoplosbaarheid (bijna) niet. En verdragen ons dus vaak niet. En verdragen we het zelf wel?
Wij hebben niet alleen een onoplosbare eenzaamheid, in gradaties,
maar ook nog een onoplosbare ziekte.
Twee onoplosbare problemen hebben, kun je traumatisch noemen.
En dat zichtbaar maken, geeft een druk gevoel en gezoek naar oplossingen bij onszelf en bij degenen die ons liefhebben.
En ook die reactie lijkt onoplosbaar en gaat cirkelen.

En niet-ME-ers kunnen zo enorm kwetsen door ons de onoplosbaarheid die we bij ons dragen, te gaan verwijten. Verwijten dat we niet genoeg doen, om .....ja om wat eigenlijk.....om op te lossen wat niet kan?

Teveel onoplosbaarheid accepteren, is denk ik, toch weg...
Maar ik weet niet of dat kan....ik weet niet of ik dat kan, ik heb steeds vaker het gevoel dat ik het onderspit delf.
De virtuele kontakten zoals er hier op FB zijn geven me een hoop vreugde.
En toch lees ik ook bij anderen, dat dat alleen niet genoeg is.
Maar ja.......

Knop

Knop

Het lijkt wel zo dat er twee soorten mensen bestaan......met twee verschillende manieren van omgaan met hun leven.
Mensen die een crisis te lijf gaan door het zo snel mogelijk op te lossen en als dat niet kan,
het willen afsluiten zo gauw als mogelijk.
En mensen, zoals ik, die het bovenstaande niet voor elkaar krijgen en vervolgens opgescheept zitten met alle emoties en gedachten die er zijn en hen overspoelen.
Dit zijn zulke verschillende coping-strategieën die elkaar bijna uitsluiten en vaak voor een kloof zorgen tussen mensen...Tussen mij en anderen.

Verbaasd stel ik vast dat veel van mijn medemensen een knop in hun hoofd hebben om kennelijk zonodig om te zetten. Bij boosheid, angst en pijn moet die knop zo snel mogelijk om zodat vreugde verschijnt.
Helaas, die knop ontbreekt mij volledig...en is er zelfs niet in aanleg.
Dan schijnt er ook nog een boek te zijn wat mensen vaak willen sluiten.
Bij persoonlijke rampen die voor mij enorm veel verwerkingstijd behoeven, wordt het hoofdstuk zo snel mogelijk afgesloten en het boek dicht.
Ook zo'n boek is niet in mijn bezit.
En dat geeft misverstanden.

Want waar anderen gaan afsluiten, daar ga ik aan het herkauwen.
De ramp ga ik bekijken van een kant, dan van een andere kant. Hoe meer kanten ik vind, hoe
meer ik ga onderzoeken.
Ik slaap er een nachtje over of een jaar. Denk erover na, vertel erover.
Alleen hebben mijn medemensen mijn hoofdstuk en mijn boek allang afgesloten. En hebben meestal geen enkele zin om nog es wat te openen.
Nee, de raad aan mij is dan is om het los te laten, wat wil zeggen dat ik die knop die ik niet heb, om moet draaien of dat boek wat ik ook niet bezit, te sluiten.

Alleen op de wereld blijft over.
Wel blijken gesloten boeken van anderen soms weer open te gaan, boeken met persoonlijke rampen uit het verleden.
En dan begrijp ik het weer, want blijkbaar is die knop en dat boek toch niet zo makkelijk om te draaien of te sluiten.

Gek genoeg hebben mensen de neiging met die terugkomende herinneringen en emoties, mij op te zoeken en er met mij over te gaan praten.
Zou dat komen omdat ik hen aanmoedig om te gaan herkauwen?

Tenslotte is mijn sterrebeeld: Stier.....herkauwen of op een rode lap afstormen.....

Missie

Missie

 

December dit jaar geeft me wel even een terugkijk-momentje en een update voor degenen die later ingeschakeld hebben.
Vorig jaar rond deze tijd kwam ik hier in een nogal desolate toestand aanzetten op FB.
Mijn leven had alle gebaande en bekende paden verlaten en ik maakte kennis met een enorm kruispunt, tenminste ik hoopte dat het een kruispunt was, want ik zelf had geen enkele clou meer wat mijn leven wilde en nodig had en of er ergens nog een verder op me wachtte of niet.

Ik heb me op internet en FB gestort in de hoop ergens mijn verloren weg terug te vinden. In de echte wereld kon ik dat door de ME niet doen.
En wat heb ik FB onveilig gemaakt, vrienden gemaakt en vijanden, een spoed-kursus: leer mij mensen kennen.....
Verder heb ik me verdiept in ME en in PTSS.
Behalve me erin verdiepen, heb ik geprobeerd mijn eigen kennis en ervaring en gedachten te vormen.
En omdat er een gebrek aan gesprekspartners is en ik een dringende noodzaak voelde om me te gaan uiten. En die noodzaak voelde als een kwestie van leven of dood.
Dit hele proces voelde en voelt als een kwestie van leven en dood.
Er was zo slecht naar me geluisterd in mijn leven en me de mond gesnoerd op een weliswaar subtiele manier, maar toch...
Elke ME-er weet hoe dat gebeurt, dat niet luisteren en de mond snoeren....en het werd breder, toen ik naar een psychotherapeut als gesprekspartner zocht.
Met alle narigheid van dien.

Om hieraan niet aan onder door te gaan, heb ik een soort besluit genomen om me niet meer de mond  te laten snoeren en alles te uiten wat geuit wil worden.
En de plek waar ik dat vooral ben gaan doen, is hier en op FB.....
Hier heb ik mezelf ruimte gegeven om me uit te spreken, ook over dingen die anderen misschien veel te privé vonden en nog vinden. En dat kan ik me voorstellen.

Dit is de tijd van mijn leven dat ik niet meer wil zwijgen en wat onder tafel geveegd wordt en genegeerd mbt mijn welzijn en gezondheid, zal ik bevechten tot ik erbij neer val.

Ik heb een missie, mijzelf redden.
Wees niet bang: jullie weten echt niet alles van me, hoor ! :-)